Desiré van den Berg

Door Meike Scholten op

Ze is jong, blond, stoer, ambitieus en maakt waanzinnige foto’s. Met haar drieëntwintig jaar reisde ze al de halve wereld over,  kan ze Elias Belkeddar (die o.a. Pharell’s 24h-video van Happy regisseerde) tot één van haar vele bewonderaars rekenen, en werd haar werk gepubliceerd op de internationale website én in de gedrukte Afrikaanse versie van de Times. Alsof dat nog niet genoeg is, schiet ze als Amsterdamse nachtvlinder nog regelmatig foto’s van het dansende clubpubliek en maakte ze een fotoregistratie van de laatste twee evenementen van EXPOSED.
Toch is ze nooit tevreden, kan haar werk naar eigen zeggen áltijd beter, en heeft ze nog a million things to do. Wát precies? Dat vragen we haar nu. Meet: Desiré van den Berg.

Foto: I-D Magazine / Desiré van den Berg

Hoe gaat het met je?
Pfoe. Het was de laatste tijd écht wel druk.

Een tijdje geleden is een foto van je gepubliceerd door de Times, bij een artikel over Japanse meisjes die zich als ‘black girls’ kleden. Wat heeft dit voor je veranderd?
Ehm, ik heb een heel ander soort werk gekregen. Het is allemaal anders geworden. In één klap ben ik een stuk dichter bij wat ik echt wil doen. Ik had niet gedacht dat het zo snel zou gaan. Dat is heel fijn. Ik dacht dat dat nog heel lang zou duren.

Waarom dacht je dat?
Ik heb altijd het gevoel dat ik nog niet klaar ben voor bepaalde dingen. “Nee, dáár ben ik nog niet.”

Maar waar ben je dan?
Ik ben helemaal nergens. Alles wat er nu gebeurt beschouw ik als een teken dat het ooit wel goed gaat komen, maar ik vind nog niet dat ik het ‘nu al kan’.  Ik heb continu het gevoel dat ik nog niet goed genoeg ben, dat ik mezelf nog moet ontwikkelen.

Wat zoek je dan precies in je werk?
Ik heb nooit gepland om fotograaf te worden. Ik heb taalwetenschap gestudeerd en ben daar Chinees bij gaan leren. Maar ik had altijd al wel heel veel bewondering voor fotografie. Toen vond ik David Lachapelle bijvoorbeeld helemaal fantastisch, vooral omdat hij me door zijn extreem shockerende beeld heel ongemakkelijk liet voelen, en me tegelijkertijd aan het denken zette over de thematiek uit de foto. Ik vond dat een knappe manier om mensen te raken. Nu neig ik meer naar verhalende fotografie: ik ben eigenlijk heel documentair bezig.

Ik houd niet van foto’s die iedereen kan schieten. Ik voel me totaal niet geïnspireerd door dingen waarvan ik denk: “Ik zie dit met mijn blote ogen ook al.” Ik ga juist op zoek naar de dingen die niet zo snel opvallen.

Ik verdiep me in het land, de stad en de subcultuur waarvan ik foto’s maak. Ik duik daar echt in, en probeer vervolgens een verhaal vast te leggen op een minder voor de hand liggende manier.

Zo ben ik in Hongkong ook vrijwilligerswerk gaan doen bij ‘hidden elderly’: ouderen die zonder hulp nooit van hun kleine kamer in torenhoge flats af komen. Die enorme wolkenkrabbers fotografeert iedereen, maar juist dat wat zich aan de binnenkant afspeelt is voor mij het interessantst.

Misschien leg ik de lat daardoor wel te hoog voor mezelf: ik zoek constant naar dat ogenschijnlijk onzichtbare moment. Naar die ‘echtheid’ in een foto. Ik zoek een verhaal en niet alleen maar een mooi plaatje.

En die lat? Waar ligt die nu?
Nou, als ik nu even mag fantaseren dan hang ik over tien of twintig jaar met die meer documentaire foto’s op de World Press Photo-tentoonstelling. [Lacht bescheiden] Dat is een idiote fantasie van me, en het zou natuurlijk te gek zijn. Maar daar ben ik dus nog niet. Vind ik.

Goed. Maar waar ben je – nu – het meest trots op?
De allereerste foto in de reeks Moslems of the Middle Kingdom vind ik goed gelukt. En ja, natuurlijk ging ik even lekker uit mijn dak toen ik in de Times stond. Dan kan ik gewoon even niks meer, en moet ik stiekem toch écht mijn moeder bellen. Het is misschien meer ongeloof dan trots: het feit dat je uit allerlei delen van de wereld positieve reacties krijgt op je foto is best wel vreemd. Ik doe ook maar gewoon wat ik zelf mooi vind. Het komt vanuit mijn hart en wanneer mensen dat tof vinden, dan raakt dat me wel.

Moslems of the Middle Kingdom - Desiré van den Berg

Wat denk je dat er binnen jouw vakgebied zal gaan veranderen?
Dat is een lastige…
Ik denk dat de aandacht voor één perfect beeld zal verschuiven naar het gevoel en de sfeer van een reeks foto’s. Ik zou me daar wel heel erg in kunnen vinden, ik hóóp misschien meer dat het die kant op gaat dan dat ik het écht constateer.

Wat mis je in het Amsterdamse kunst- en cultuurleven?
Ik houd héél erg van muziek, en als ik op feesten fotografeer dan doe ik dat vaak ook vanuit de liefde voor de muziek op zo’n avond. De laatste tijd mis ik die muzikaliteit op clubavonden. Dan is de sfeer zo grauw en zwaar dat ik er bijna depressief van word wanneer ik – hartstikke nuchter – tussen zo’n publiek aan het werk ben. Ik heb daarom besloten mijn grenzen wat beter te stellen: alleen maar foto’s op feestjes waar ik zelf ook echt wil zijn.

Wie of wat moeten we volgens jou in de gaten houden?
Ik vind Catharina Gerritsen heel goed. Zij maakte laatst een reeks foto’s van de subcultuur in Amsterdam Noord. Geen flashy modekiekjes, geen gehypete kunstbeelden, maar gewoon de eenvoud en rauwheid van de Marokkaanse buurtkapper en de hangjongeren in het buurtcentrum.Het is misschien ook weer het documentaire element uit haar werk dat mij aantrekt. 

Welke film moet iedereen zien?
Slumdog Milionaire. Ik ben een paar jaar geleden in diezelfde sloppenwijk in India geweest, en heb met eigen ogen kunnen zien hoe hard het leven daar is. Ik vind dat deze film die hardheid mooi verbeeldt.
En Rize van David Lachapelle. Daarin filmt hij hoe krumping wordt ingezet om straatkinderen te leren hoe ze hun ruzies in een dáns kunnen uitvechten. Prachtig beeld.

Welk filmpersonage zou je het liefst willen zijn?
Ik wil wel Marion Cotillard zijn, in de rol van Sophie in Jeux d’Enfants (Love Me If You Dare). Dat is gewoon zo ongeveer de mooiste vrouw op de wereld. En ook nog eens in een heel goede film.

Wil je, tot slot, nog je favoriete object voor ons tekenen?
Nee! Ik kan wel foto’s maken, maar tekenen? Oh! Ik weet het al. Ik teken een vliegtuig. Er is nog zo veel dat ik wil zien…

Interviews

Filmmaker Cao Guimarães: ‘Ik zal het leven altijd verkiezen boven kunst’

Interviews

Dollkraut: ‘Het conventionele, dat doet me weinig. Dat zegt me niet veel.’

Interviews

Fotograaf Danny Griffioen: ‘Op een foto wil ik iemand leren kennen’

Béla Tarr

Interviews

Mairo Nawaz: ‘De nacht maakt alles mysterieuzer’

Interviews

Saux: de slaapkamerproducer die zelf ging zingen

Celluloid

Shortreads

Vijf tips om naar een filminstallatie te kijken