Marilyn Sonneveld

Door Meike Scholten op

Marilyn Sonneveld is illustrator en VJ. Ze maakte speciaal voor EXPOSED illustraties bij de films van David Cronenberg, maar kan veel meer dan dat. EXPOSED sprak met haar. In een café, met een extra sterke koffie.

Hoe is het met je? Heb je ‘m nodig die sterke koffie voor je neus?

Nou ja, vandaag eigenlijk wel. Ik werk vaak van 9 tot 9, en wilde gisteren ook nog heel even ontspannen.
Dus er zijn een paar wijntjes besteld.

Zo, jij maakt best lange dagen!

Ja, als ik eenmaal de focus heb, dan ga ik er het liefst ook maar helemaal voor. Als ik eenmaal in dat ‘holletje’, in die flow zit, dan is dat heel fijn en kan ik lekker door met tekenen. Maar ik heb ook behoefte aan mensen om me heen, dus die zoek ik daarna dan op.

Met wie zou je het liefst een filmpje willen kijken?

Met Romy, mijn oud-huisgenote die ik de ‘Wikipedia van de film’ vind. En dan gaat het niet echt om de film die we kijken, maar om haar commentaar vanaf de bank. Dat is echt te gek. En als zij niet kan, dan met David Lynch. Ik weet alleen niet of ik dat wel aandurf.

Welk filmpersonage zou je voor één dag willen zijn?

Ik zou wel Julia Roberts in Pretty Woman willen zijn. De hele dag shoppen en dan niet hoeven afrekenen. Lijkt me heerlijk. Dat je van slettebakje voor één dag een soort sjieke dame mag zijn. En dan heel hard een liedje van Prince zingen in een bubbelbad. Lekker onbevangen, dat zou ik ook wel willen zijn.

Waar ben jij het meest trots op?

Nou, ik denk dat ik het meest blij ben met mijn nuchtere kant. Dat ik de onbevangenheid die ik dus soms privé nog zoek wél heb gevonden in mijn werk. Daarin denk ik namelijk niet zoveel na over wat het resultaat zou ‘moeten zijn’, maar teken gewoon op mijn gevoel. Ik kies mijn onderwerpen zonder eerst te bedenken of dat voor de toeschouwer misschien wat ‘heftig’ zou kunnen zijn. Ik probeer niet alles dood te analyseren.

Wat weet jij wel, en wij (nog) niet?

Hoe ik mijn illustraties maak. Daar heeft echt niemand een idee van, behalve ik. Ha! Dat vind ik altijd wel een grappig idee: dat de rest van de wereld alleen maar het eindresultaat kent.

Wat mis jij in het Amsterdamse kunst- en cultuurleven?

Ik vind dat de aandacht op culturele evenementen terug moet naar de kunst die er hangt. Nu is het vaak zo dat die happenings een netwerkborrel zijn. En dan vaak ook nog voor mensen die verder niets met die kunst te maken hebben. Maar dat mis ik ook in andere steden, hoor. Niet alleen in Amsterdam.

Wie of wat moeten wij in de gaten houden?

Ik vind Hell’O Monsters echt heel tof. Iedereen zou die drie jongens moeten zien. Heel grafisch en strak. Heel cool.  [Hell’O Monsters is een kunstcollectief dat zich onder andere richt op illustratie, gevormd door kunstenaars Jerôme Meynen, François Dieltiens en Antoine Detaille, red.]

Hell’O Monsters

 

Welke vraag is je nog nooit gesteld, maar heb je altijd al willen beantwoorden?

Poe. Ik had me wel voorbereid op wat vragen die nog niet zijn gesteld, telt dat ook? Bijvoorbeeld waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Ik kan namelijk heel geïnspireerd raken door tv. Bijvoorbeeld  een programma als genante lijven waar een meisje haar schaamlippen laat verbouwen. Dat maakt me kritisch en geeft me ideeën. Of natuurprogramma’s omdat daar zoveel mooie motieven in zitten. Maar ik kijk ook tv om even alles ‘uit’ te zetten, als ontspanning. Wat voor sommige mensen een bad is, is voor mij dan tv.

Wat gaat de toekomst bepalen binnen jouw vakgebied?

Ik zie dat er heel veel wordt teruggegrepen op wat ‘kinderlijke’ illustraties, zoals je die vroeger in kinderboeken zag, en die nu voor volwassenen worden ingezet. Niet kinderlijk qua stijl, maar qua gevoel… En verder moet je je als beginnende illustrator ook echt in animaties verdiepen. Niet alleen omdat de wereld steeds digitaler wordt, maar ook omdat je je illustraties wat meer ‘diepte’ kunt geven door ze te laten bewegen.

Waar sta jij als illustrator over een paar jaar?

Ik denk dat ik aan het begin sta van – hopelijk – iets heel groots. Dat geeft me wel heel veel positieve energie: dat mensen het ook echt leuk vinden wat ik maak. Dat komt echt uit mezelf, dus als je daar een fijne reactie op krijgt is dat te gek. Ik zou wel animatiefilmpjes voor de VPRO willen maken. En ik wil werken voor glossy tijdschriften zoals de LINDA.

Waarom?

Nou, ik teken vaak over dingen waar mensen niet zo veel over praten. Het lijkt me heel cool ervoor te zorgen dat er juist meer over die onderwerpen wordt gepraat . Om eraan bij te dragen dat de gesprekken makkelijker worden gevoerd, zoals je nu over eten praat, bijvoorbeeld. Dat je dan niet meer hoort: “ik eet geen gluten meer”. Maar dat er dan wordt gezegd: “ja, ik pijp dus niet meer want dat schijnt echt héél ongezond te zijn…”

Wil je tot slot nog je favoriete object voor ons tekenen?

Nou, dat is makkelijk. Dat worden dus borsten. Alsjeblieft.

Interviews

Kunstenaar Rafaël Rozendaal: ‘Ik hou niet van verhalende kunst, ik hou van kunst die totaal niet duidelijk is’

Interviews

Modeontwerper Isabell Schulz: ‘Ik wil dat mijn ontwerpen een verbinding aangaan met de ruimte’

Interviews

Filmmaker Cao Guimarães: ‘Ik zal het leven altijd verkiezen boven kunst’

Interviews

Dollkraut: ‘Het conventionele, dat doet me weinig. Dat zegt me niet veel.’

Interviews

Illustrator Brian Elstak: ‘Begin zo jong mogelijk met kunst’

Celluloid

Interviews

Kunstenaar Jeroen van Loon: ‘Ik kan iedereen een digitale detox aanraden’